ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಧಿಗಳ ವಿತರಣೆಯಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯ

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಧಿಗಳ ವಿತರಣೆಯಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮಾಧಾನದ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ರಾಜ್ಯದ ಬಜೆಟ್ ಆದ್ಯತೆಗಳು, ಆಡಳಿತದ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಬದುಕಿನ ಅವಕಾಶಗಳೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿ, ನೀರಾವರಿ, ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಹೂಡಿಕೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಆದಾಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಖನಿಜ ಸಂಪತ್ತು, ಸಣ್ಣ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು, ಕಾರ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಗಡಿ ವ್ಯಾಪಾರವು ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೂಡಿಕೆ, ಶಾಶ್ವತ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಸೇವೆಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬುದು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸುವುದು ಒಂದು ಸರ್ಕಾರದ ಘೋಷಣೆಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಧಿ ಹಂಚಿಕೆಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾನದಂಡ, ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ಫಲಿತಾಂಶದ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ಯಾಕೇಜುಗಳು ಕಾಗದದಲ್ಲೇ ಉಳಿದು, ನೆಲಮಟ್ಟದ ಬದಲಾವಣೆ ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂತರದ ಬೇರುಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಬರ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕೊರತೆ, ಅನಿಶ್ಚಿತ ಮಳೆ, ರೈತರ ಸಾಲಬಾಧೆ ಮತ್ತು ವಲಸೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ, ತಾಯಿ-ಮಗು ಆರೋಗ್ಯ, ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇವೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ನಿಧಿ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಮಾನತೆ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಹಂಚಿಕೆಯೇ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾದ ಮೊತ್ತ ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ಖರ್ಚಾದ ಮೊತ್ತದ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಯೋಜನೆಗೆ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅನುಮೋದನೆ ದೊರೆತರೂ ಭೂಸ್ವಾಧೀನ, ಟೆಂಡರ್, ಇಲಾಖೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸಮನ್ವಯ ಅಥವಾ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ವಿಳಂಬದಿಂದ ಕಾಮಗಾರಿ ಆರಂಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾದ ಅನುದಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಫಲಿತಾಂಶವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಬದಲು, ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಶಾಲೆ, ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ನೀರು ಪೂರೈಸುವ ಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅಳೆಯಬೇಕು.

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಿಂದುಳಿತವನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಹಿಂದುಳಿದ ತಾಲೂಕುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತೂಕ ನೀಡುವ ಸೂತ್ರ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬಡತನ, ಮಳೆ ಅವಲಂಬಿತ ಕೃಷಿ, ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿ-ಪಂಗಡಗಳ ಪ್ರಮಾಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ದೂರ ಮತ್ತು ನಿರುದ್ಯೋಗವನ್ನೂ ನಿಧಿ ಹಂಚಿಕೆಯ ಮಾನದಂಡಗಳಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ಬಜೆಟ್ ಆದ್ಯತೆಗಳ ಅಸಮತೋಲನ

ರಾಜಧಾನಿ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ತ್ವರಿತ ಅನುಮೋದನೆ, ನಿರಂತರ ಮಾಧ್ಯಮ ಗಮನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಭಾವಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಒತ್ತಡ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಗರ ಸಾರಿಗೆ, ಮೇಲ್ಸೇತುವೆ, ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ, ಸೌಂದರ್ಯೀಕರಣ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಹಣ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗ್ರಾಮೀಣ ರಸ್ತೆಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು, ನೀರಾವರಿ ಕಾಲುವೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ.

ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಭದ್ರತೆ, ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವೆಚ್ಚಗಳ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಗದು; ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಲಾಭ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಇರಬೇಕು. ನಗರ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುರಿತು ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ: ಜನರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ?

ನಿಧಿ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಗರ-ಗ್ರಾಮ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಜೊತೆಗೆ ಇಲಾಖಾವಾರು ಅಸಮತೋಲನವೂ ಇದೆ. ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಘೋಷಣೆಗಳಿದ್ದರೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೀರಾವರಿ, ಕೆರೆ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ ಮತ್ತು ಭೂಗರ್ಭಜಲ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿರಂತರ ಅನುದಾನ ಕಡಿಮೆ ಇರಬಹುದು. ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ನಡೆದರೂ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ, ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಮತ್ತು ವಸತಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕಿಂತ ವೈದ್ಯರು, ನರ್ಸ್‌ಗಳು, ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ಸೇವೆಗಳು ಮುಖ್ಯ.

ಯಾವ ರೀತಿಯ ಹಂಚಿಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತ

ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಧಿ ವಿತರಣೆಗೆ ಪಾರದರ್ಶಕ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದಾದ ಸೂತ್ರ ಅಗತ್ಯ. ಈ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದು ಅಂಶವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದು ಏಕೈಕ ಮಾನದಂಡವಾಗಬಾರದು. ಹಿಂದುಳಿತ, ಭೌಗೋಳಿಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಬರಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ದೂರ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತೂಕ ನೀಡಬೇಕು.

ಯೋಜನೆಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಕೆಳಮಟ್ಟದಿಂದ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ, ತಾಲೂಕು ಪಂಚಾಯಿತಿ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಯೋಜನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಬೇಕು. ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲದ ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆಗಳ ಬದಲು ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಂಪರ್ಕ ರಸ್ತೆ, ಶಾಲಾ ಸುಧಾರಣೆ, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕರಣಾ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬಹುದು.

ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಾಧಾರಿತ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಪಾಠ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಮೀನುಗಾರರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಕಾಪಾಡಲು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ, ಪಶುಸಂಗೋಪನೆ, ಸಣ್ಣ ಕೈಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಸಮಗ್ರ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷೇತ್ರ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಣುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಆದ್ಯತೆ ಅಳೆಯಬೇಕಾದ ಫಲಿತಾಂಶ
ನೀರಾವರಿ ಮಳೆ ಅವಲಂಬನೆ ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ಣ ಕಾಲುವೆಗಳು ಕೆರೆ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೀರಾವರಿ, ನೀರು ಸಂಗ್ರಹಣೆ ನೀರಾವರಿ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಬೆಳೆ ಸ್ಥಿರತೆ
ಆರೋಗ್ಯ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರು ಹಾಗೂ ಔಷಧಿ ಕೊರತೆ ತಾಲೂಕು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಲಪಡಿಸುವುದು, ಮೊಬೈಲ್ ಆರೋಗ್ಯ ಘಟಕಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯಾಣದ ದೂರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು
ಶಿಕ್ಷಣ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಶಾಲಾ ತೊರೆಯುವಿಕೆ ವಸತಿ ಶಾಲೆಗಳು, ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಲಿಕೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ನೇಮಕಾತಿ ಹಾಜರಾತಿ, ಕಲಿಕಾ ಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಮುಂದುವರಿದ ಶಿಕ್ಷಣ
ಉದ್ಯೋಗ ಕೃಷಿಯ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಅವಲಂಬನೆ ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆ, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ಲಸ್ಟರ್, ಕೌಶಲ್ಯ ತರಬೇತಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ವಲಸೆ ಇಳಿಕೆ
ಸಂಪರ್ಕ ದುರ್ಬಲ ಗ್ರಾಮೀಣ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಸಾರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹವಾಮಾನ ರಸ್ತೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಶಾಲೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತಲುಪುವ ಸಮಯ

ಯೋಜನೆಗಳು ನೆಲಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ವಿಧಾನ

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಘೋಷಿಸಲಾದ ವಿಶೇಷ ಅನುದಾನಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಇಲಾಖೆಗಳ ಕಡತಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿಹೋಗದೆ, ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದ ಸಮಗ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಐದು ಅಥವಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಗುರಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ, ವರ್ಷವಾರು ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಯಾವ ಯೋಜನೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು, ಎಷ್ಟು ಖರ್ಚಾಯಿತು ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಫಲಾನುಭವಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು.

ಕಾಮಗಾರಿಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ತಾಂತ್ರಿಕ ತಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಗತ್ಯ. ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು, ರೈತ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಸಹಾಯ ಗುಂಪುಗಳು, ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ತಜ್ಞರು ಯೋಜನೆಗಳ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೇವಲ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಅಥವಾ ಶಿಲಾನ್ಯಾಸ ಫಲಕಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಸೇವೆ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.

ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಜನೆಗಳು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸದಂತೆ ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ಸಮತೋಲನ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವರದಿ ಕುರಿತು ಕಡ್ಡಾಯ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ನಿಧಿ ಬಳಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಇಲಾಖೆಗಳ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಪಡೆ ರಚಿಸಬಹುದು. ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ಮತ್ತು ಯೋಜನೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವಿಕೆಗೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣ

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಕೇವಲ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯುವಜನರಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಗೌರವಯುತ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಸಂಸ್ಕರಣೆ, ಶೀತಗೃಹ, ಬೇಳೆ ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಬೀಜ ಆಧಾರಿತ ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಹತ್ತಿ-ಜವಳಿ, ಚರ್ಮೋದ್ಯಮ, ಸೌರಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪಶುಸಂಗೋಪನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೌಲ್ಯ ಸರಪಳಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು.

ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿ, ವಿದ್ಯುತ್, ಸಾಲ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಂಪರ್ಕ ಒದಗಿಸುವ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ಲಸ್ಟರ್‌ಗಳು ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೌಶಲ್ಯ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಯುವಕರು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಅಥವಾ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ತೆರಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಉದ್ಯಮಗಳೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು.

ಮಹಿಳೆಯರ ಆರ್ಥಿಕ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೂ ವಿಶೇಷ ಗಮನ ಬೇಕು. ಸ್ವಸಹಾಯ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಸಾಲ ವಿತರಣೆಯ ಘಟಕಗಳಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಉತ್ಪಾದನೆ, ಪ್ಯಾಕೇಜಿಂಗ್, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಖರೀದಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಬೇಕು. ಸ್ಥಳೀಯ ಆಹಾರ, ಕೈಮಗ್ಗ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಮತ್ತು ಪರಂಪರागत ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರೆ ಕುಟುಂಬ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು.

ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚರ್ಚೆ ಚುನಾವಣಾ ಸಮಯದ ಭರವಸೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯೂ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಿಧಿ, ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಯೋಜನೆ, ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಕಾಮಗಾರಿ ಮತ್ತು ಬಾಕಿ ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸರಳ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಂಚಿಕೆಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ಪಕ್ಷಭೇದ ಮೀರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದಾಗ ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಒತ್ತಡ ಮೂಡಬಹುದು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರ ಏಕಾಧಿಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇರಬಾರದು.

ನ್ಯಾಯಯುತ ನಿಧಿ ಹಂಚಿಕೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಅನಂತಕಾಲ ವಿಶೇಷ ಸೌಲಭ್ಯ ನೀಡುವುದು ಅಲ್ಲ. ಹಿಂದುಳಿತದ ಅಂತರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿ, ನಂತರ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಆದಾಯದ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಂಚಿಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಾಗುವುದು. ಈ ಗುರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಬೇಡಿಕೆ ರಾಜ್ಯದ ಏಕತೆಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸಮತೋಲನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಕ್ರಮಗಳು

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿಂದುಳಿತವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ದಾನ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಅನುಗ್ರಹದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ; ಅದು ರಾಜ್ಯದ ಸಮಾನ ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರಷ್ಟೇ, ಅದು ಯಾರ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯ. ಬಜೆಟ್ ಭಾಷಣಗಳಿಂದ ನೆಲಮಟ್ಟದ ಫಲಿತಾಂಶಗಳತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪಾಲು, ಪ್ರತಿ ಯೋಜನೆಗೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅವಕಾಶ ಖಚಿತಪಡಿಸುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರ, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಹಾಗೂ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು.