ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೀಡಾ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕು

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರತಿಭೆಗಳ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಮೈದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಓಡುವ ಮಕ್ಕಳು, ಶಾಲಾ ಮಟ್ಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವ ಯುವಕರು ಸಾಕಷ್ಟು ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮಾನವಾಗಿಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ ಮೈದಾನ, ಅರ್ಹ ತರಬೇತುದಾರರು, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಅವಕಾಶಗಳು ದೊರೆಯುವಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಂತರದಿಂದ ಅನೇಕ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಾರೆ. Rasya Ukren Sangharsadalli Bharatada Madhyasthikeya Sadhyate.

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಉತ್ತಮೀಕರಣವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಉಪಕರಣಗಳ ಖರೀದಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಬಾರದು. ತರಬೇತಿ ವಿಧಾನ, ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಆರೋಗ್ಯ, ವಸತಿ, ಆಹಾರ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ತಾಲೂಕು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೂ ತಲುಪಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕ್ರೀಡಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಜವಾದ ಜನಪರ ರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ ಗುಣಮಟ್ಟ

ಬಹುತೇಕ ಕ್ರೀಡಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೈದಾನ ಅಥವಾ ಒಳಾಂಗಣ ಸಭಾಂಗಣವಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ನಿರಂತರ ಯೋಜನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಓಟದ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿರಬೇಕು, ಜಿಮ್‌ನ ಉಪಕರಣಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕು, ಈಜುಕೊಳದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಗುಣಮಟ್ಟ ಪರಿಶೀಲನೆಯಾಗಬೇಕು. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಲ್ಲುವ ಮೈದಾನ, ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದ ಅಭ್ಯಾಸ ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ದುರಸ್ತಿಯಾಗದ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೂ ವಾರ್ಷಿಕ ನಿರ್ವಹಣಾ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ದೂರು ಪರಿಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಗತ್ಯ.

ಕ್ರೀಡಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅಭ್ಯಾಸದ ಸ್ಥಳಗಳಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಘಟಕಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಚಲನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ವೇಗ ಮತ್ತು ಸಹನಶಕ್ತಿ ಮಾಪನ, ಗಾಯದ ಅಪಾಯ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ಸರಳ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಸಬಹುದು. ಜಿಲ್ಲಾಮಟ್ಟದ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಫಿಟ್ನೆಸ್ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ, ಪುನಶ್ಚೇತನ ಕೊಠಡಿ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಸಲಹಾ ಸೇವೆ ಇರಬೇಕು. ತರಬೇತುದಾರರು ಹೊಸ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ನಿಯಮಿತ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತ ತರಬೇತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡೆಯಬೇಕು.

ಒಂದು ಕ್ರೀಡಾ ಶಾಖೆಗೆ ಬಳಸುವ ಮೈದಾನವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಶಾಖೆಯ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸುವಾಗ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಸೂಕ್ತ ಟ್ರ್ಯಾಕ್, ಹಾಕಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಕೃತಕ ಟರ್ಫ್, ಕುಸ್ತಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಮ್ಯಾಟ್, ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಅಭ್ಯಾಸ ವಲಯ ಮತ್ತು ವಾಲಿಬಾಲ್ ಅಥವಾ ಬಾಸ್ಕೆಟ್‌ಬಾಲ್‌ಗೆ ಮಾನದಂಡದ ನೆಲ ಅಗತ್ಯ. ಕಾಮಗಾರಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ನಂತರ ಉದ್ಘಾಟನೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬಳಕೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು.

ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ

ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ಕೆಲವೇ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುವುದು ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆ. ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ದೂರ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ಅಥವಾ ದುಬಾರಿ ವಸತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರ, ಪ್ರತಿ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂಲಭೂತ ಅಭ್ಯಾಸ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಆಯ್ದ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳ ಜಾಲ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಶಾಲೆಗಳು, ಪದವಿ ಪೂರ್ವ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೈದಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬಳಕೆಗೆ ತೆರೆಯಬಹುದು.

ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ಒಂದು ದಿನದ ಆಯ್ಕೆ ಶಿಬಿರದಿಂದ ಮುಗಿಯುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಶಾಲಾ ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸ್ಥಳೀಯ ತರಬೇತುದಾರರು ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಕ್ರೀಡಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಹಯೋಗದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಶೋಧನೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಎತ್ತರ, ವೇಗ ಅಥವಾ ದೇಹದಾಕೃತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡದೆ, ಕಲಿಕೆಯ ವೇಗ, ಶಿಸ್ತು, ಸಹನಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ತಂಡದ ಮನೋಭಾವವನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಭತ್ಯೆ, ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಮಗ್ರಿ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸಿದರೆ ಅವರ ನಿರಂತರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಮಹಿಳಾ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಅಂಗವಿಕಲ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಸಮುದಾಯಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗಮನ ಬೇಕು. ಸುರಕ್ಷಿತ ವಸತಿ, ಮಹಿಳಾ ತರಬೇತುದಾರರು, ಸ್ವಚ್ಛ ಶೌಚಾಲಯ, ಮಾಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮತ್ತು ದೂರು ಸಲ್ಲಿಸಲು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ಪ್ಯಾರಾ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೆ ರ್ಯಾಂಪ್, ಸುಲಭ ಪ್ರವೇಶದ ಬದಲಾವಣೆ ಕೊಠಡಿ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾ ಅವಕಾಶಗಳ ಸಮಾನತೆ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಯಾರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಅಂಕಿಅಂಶದಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಕು.

ಗ್ರಾಮೀಣ ಕ್ರೀಡಾ ಉತ್ಸವಗಳು ಮತ್ತು ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದ ಲೀಗ್‌ಗಳು ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ವಾರ್ಷಿಕ ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಸದೆ, ಜಿಲ್ಲಾ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಆಯ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಸ್ಥಳೀಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಪೋಷಕರಿಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿರೋಧಿಯೆಂದು ನೋಡುವ ಮನೋಭಾವ ಬದಲಿಸುವ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕು. ನಿಯಮಿತ ಕ್ರೀಡಾ ಚಟುವಟಿಕೆ ಆರೋಗ್ಯ, ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವ ಬೆಳೆಸುವ ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಗವೆಂಬ ಸಂದೇಶ ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು.

ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ

ತೀವ್ರ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ಸಣ್ಣ ಗಾಯವೂ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ವೈದ್ಯರು, ಫಿಸಿಯೋಥೆರಪಿಸ್ಟ್, ಪೌಷ್ಟಿಕ ತಜ್ಞ ಮತ್ತು ಮನೋವೈದ್ಯರ ಸಂಪರ್ಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ತರಬೇತಿ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ತಪಾಸಣೆ, ಮಧ್ಯಂತರ ಫಿಟ್ನೆಸ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ನಂತರ ಪುನಶ್ಚೇತನ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕು. ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಇರಬೇಕು.

ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರವನ್ನು ಕ್ರೀಡಾ ತರಬೇತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ವಯಸ್ಸು, ದೇಹದ ತೂಕ, ಕ್ರೀಡೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಆಹಾರ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಧಾನ್ಯ, ಬೇಳೆ, ಮೊಟ್ಟೆ, ಹಾಲು, ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಮೆನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬಹುದು. ಪೂರಕ ಆಹಾರ ಅಥವಾ ಔಷಧಿ ನೀಡುವಾಗ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯ; ತಪ್ಪಾದ ಪೂರಕಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ ಕ್ರೀಡಾ ಅರ್ಹತೆಗೂ ಹಾನಿ ಮಾಡಬಹುದು.

ಡೋಪಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಹಿರಿಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಬಾರದು. ಕಿಶೋರ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ನಿಷೇಧಿತ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಔಷಧಿಗಳ ಅಪಾಯ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕ ಕ್ರೀಡಾ ನಡವಳಿಕೆಯ ಕುರಿತು ತರಬೇತಿ ನೀಡಬೇಕು. ತರಬೇತುದಾರರು ಗೆಲುವಿನ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಅಭ್ಯಾಸ, ನೋವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಅಥವಾ ತ್ವರಿತ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು. ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಸಮತೋಲನಕ್ಕೂ ಸಮಾನ ಆದ್ಯತೆ ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಸರದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಸೇರಬೇಕು. ಇಂಧನ ಉಳಿತಾಯದ ಬೆಳಕು, ಮಳೆನೀರು ಸಂಗ್ರಹ, ಸೌರ ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಮರುಬಳಕೆ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಬಹುದು. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸರದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಬಹುದು; ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪರಿಸರ ಸಮತೋಲನದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕುರಿತು ನಡೆಯುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ. ಮರಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣೆ, ಮಣ್ಣಿನ ನೀರು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು.

ಆಡಳಿತ, ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕತೆ

ಕ್ರೀಡಾ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತದ ಸ್ಥಿರತೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ಕಡೆ ತರಬೇತುದಾರರ ನೇಮಕಾತಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿದ್ದು, ಬಜೆಟ್ ಬಿಡುಗಡೆ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ತರಬೇತಿ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಮತ್ತು ಸಾಧನಾ ಗುರಿಗಳು ಇರಬೇಕು. ಆಟಗಾರರ ಹಾಜರಾತಿ, ತರಬೇತಿ ಗಂಟೆಗಳು, ಸ್ಪರ್ಧಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು, ಗಾಯಗಳ ದಾಖಲೆ ಮತ್ತು ವೆಚ್ಚದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರೆ ಯೋಜನೆಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಉತ್ತಮ ಉದ್ದೇಶವೂ ಫಲ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಉಪಕರಣ ಖರೀದಿ, ಮೈದಾನ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಆಹಾರ ಪೂರೈಕೆ ಮತ್ತು ವಸತಿ ಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ಮುಕ್ತ ಟೆಂಡರ್ ಹಾಗೂ ಗುಣಮಟ್ಟ ಪರಿಶೀಲನೆ ಇರಬೇಕು. ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಪೋಷಕರು, ತರಬೇತುದಾರರು ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸಲಹಾ ಸಮಿತಿ ರಚಿಸಬಹುದು. ಈ ಸಮಿತಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ಬಾರಿ ಕೇಂದ್ರದ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವರದಿ ನೀಡಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರ, ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಿಂದ ಹಣಕಾಸಿನ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವಿಸ್ತರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಬಳಕೆ ಅಥವಾ ಆಟಗಾರರ ಆಯ್ಕೆ ಮೇಲೆ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಭಾವ ಬೀಳದಂತೆ ನಿಯಮಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಬೇಕು. ಕಂಪನಿಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಿಧಿಯನ್ನು ಉಪಕರಣ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನ, ಮಹಿಳಾ ವಸತಿ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸಬಹುದು. ಹಣ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರು ಪ್ರಸಾರವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಸೇವೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು.

ಕ್ರೀಡೆಯ ಆಡಳಿತವು ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದೆ. ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಾದ, ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ತಂತ್ರ ಅಗತ್ಯವಾಗಿರುವಂತೆ, ಕ್ರೀಡಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸಮನ್ವಯ ಮುಖ್ಯ. ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರ ಭೇಟಿಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಕುರಿತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಹಕಾರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ; ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ವಿನಿಮಯ, ವಿದೇಶಿ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಹಯೋಗಕ್ಕೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ನೀತಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವ ಆದ್ಯತೆಗಳು

ಉತ್ತಮೀಕರಣದ ಯೋಜನೆ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದಂತೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಭೌತಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಅಗತ್ಯಗಳ ಸಮಗ್ರ ಸಮೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಬೇಕು. ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ದುರಸ್ತಿ, ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮ ಮತ್ತು ತರಬೇತುದಾರರ ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಹಣ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು. ಮೂರನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ, ಡಿಜಿಟಲ್ ದಾಖಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಾ ಸಂಪರ್ಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುವ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ಉನ್ನತ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿರಬೇಕು; ಪದಕ ಗೆದ್ದವರ ಜೊತೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಗತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಟಗಾರರಿಗೂ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಬೇಕು. ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವಿದೇಶಿ ತರಬೇತಿ ಅಥವಾ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿನಿಮಯದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತಜ್ಞರ ಸಲಹೆ ಪಡೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹೊರಗಿನ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನಕಲಿಸುವ ಬದಲು, ರಾಜ್ಯದ ಹವಾಮಾನ, ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಮಾದರಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು.

ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡಾ ನೀತಿಗೆ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ದೊರೆಯಲು ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಗತ್ಯ. ಎಷ್ಟು ಕೇಂದ್ರಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾದವು ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿದ್ದಾರೆ, ಗಾಯಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ವಾರ್ಷಿಕ ಸಾಧನಾ ವರದಿ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬರಬೇಕು.

ಕ್ರೀಡಾ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಯುವಜನರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು. ಅವುಗಳ ಬಾಗಿಲು ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತೆರೆದಿರಬೇಕು; ಒಳಗೆ ನಡೆಯುವ ತರಬೇತಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರಬೇಕು; ಆಡಳಿತ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾಗಿರಬೇಕು. ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ನೀತಿ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದರೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಜಾಗ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿದರೆ, ಕ್ರೀಡಾ ಸಮುದಾಯವು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ಸಾಧ್ಯ.

ಈಗಲೇ ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ಅಗತ್ಯಗಳ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ತುರ್ತು ದುರಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಗಡುವು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ, ತರಬೇತುದಾರರ ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳ ವಿಸ್ತರಣೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಪೋಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳು ಖಾಲಿ ಕಟ್ಟಡಗಳಾಗದೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಶ್ರಮದಿಂದ ಜೀವಂತವಾಗುವ ಸ್ಥಳಗಳಾಗಲು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಒತ್ತಾಯ ನಿರಂತರವಾಗಿರಲಿ.