ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ದಾರಿ
ಮಣ್ಣಿನ ಆರೋಗ್ಯ, ನೀರಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ವಿಷಮುಕ್ತ ಆಹಾರದ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಹೊಸ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿದೆ. ರೈತರು ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ, ಕೀಟನಾಶಕಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗ್ರಾಹಕರೂ ಆಹಾರದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ಉತ್ಪಾದನಾ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ರೈತನ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿ ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಉತ್ಪನ್ನಕ್ಕೆ ಸಾವಯವ ಗುರುತು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಉತ್ಪಾದನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದು, ಹೊಲದ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸಿಸುವುದು, ಅಗತ್ಯ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಲೇಬಲ್ ಬಳಸುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಂತಗಳೇ ಅನೇಕ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಭೂಧಾರಕ ರೈತರಿಗೆ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿವೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅಡಚಣೆಯಲ್ಲ. ಇದು ರೈತರ ಆದಾಯ, ಗ್ರಾಹಕರ ನಂಬಿಕೆ, ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಸಾವಯವ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್‌ನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ವೆಚ್ಚ, ದಾಖಲೆಗಳ ಭಾರ, ಪರಿಶೀಲನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಂಪರ್ಕದ ದುರ್ಬಲತೆ ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಕೊಂಡಿವೆ.
ರೈತರಿಗೆ ಸರಳ ನಿಯಮಗಳು, ಗ್ರಾಮಮಟ್ಟದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಕೈಗೆಟುಕುವ ಪರಿಶೀಲನಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ದೊರೆತರೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆ ಸಾಧ್ಯ. ಸಾವಯವ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಗುರುತಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯವರೆಗೆ ಉತ್ಪನ್ನದ ನಂಬಿಕೆ ಕಟ್ಟುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ
ಸಾವಯವ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಉದ್ದೇಶ ರೈತರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕಚೇರಿ ಕೆಲಸ ನೀಡುವುದಲ್ಲ. ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬೀಜ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ, ಗೊಬ್ಬರದ ಮೂಲವೇನು, ಕೀಟ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೇಗೆ ನಡೆದಿದೆ, ಕೊಯ್ಲಿನ ನಂತರ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದೇ ಇದರ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು. ಈ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಗ್ರಾಹಕನು ಉತ್ಪನ್ನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಾವಯವ ಉತ್ಪನ್ನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾರಾಟವಾಗದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಯೋಜನ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಸಾವಯವ ಲೇಬಲ್ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ನಿಜವಾದ ಸಾವಯವ ರೈತರೂ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕಾಪಾಡುವ ರೈತರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಬೆಲೆ, ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ಗ್ರಾಹಕ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ರಫ್ತು ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಬಹುದು.
ಆದರೆ ನಿಯಮಗಳು ರೈತರ ವಾಸ್ತವಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ದೊಡ್ಡ ತೋಟ ಮತ್ತು ಎರಡು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಹೊಂದಿರುವ ರೈತನಿಗೆ ಒಂದೇ ಮಾದರಿಯ ದಾಖಲೆ, ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ಶುಲ್ಕ ಅನ್ವಯಿಸಿದರೆ ಸಣ್ಣ ರೈತರು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಅನುಷ್ಠಾನ ವಿಧಾನಗಳ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಅಗತ್ಯ.
ಸಣ್ಣ ರೈತರ ಮೇಲಿನ ವೆಚ್ಚದ ಹೊರೆ
ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಶುಲ್ಕ, ಪರಿಶೀಲನಾ ಶುಲ್ಕ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ ಪರೀಕ್ಷೆ, ದಾಖಲೆ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ನವೀಕರಣ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ರೈತನೇ ಭರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ರೈತನ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಾಗ ಈ ವೆಚ್ಚವು ಪ್ರತಿ ಕಿಲೋಗ್ರಾಂ ಉತ್ಪನ್ನದ ಮೇಲೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾರವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಸಾವಯವ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆದರೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಣ್ಣ ರೈತರು ಗುಂಪು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೆ ವೆಚ್ಚ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಗುಂಪಿನ ಆಂತರಿಕ ನಿಯಮಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ನಿಯಮಿತ ಪರಿಶೀಲನೆಗಾಗಿ ತರಬೇತಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಂಯೋಜಕ ಅಥವಾ ಕೃಷಿ ಸಹಾಯಕನ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಗುಂಪುಗಳು ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೆ.
ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ನೇರ ಸಹಾಯಧನ ನೀಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ರೈತ ಉತ್ಪಾದಕರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನಿರಂತರ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಹಣ ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೂರು ಅಥವಾ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಗೆ ಪರಿಶೀಲನೆ, ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಂಪರ್ಕ ಒಳಗೊಂಡ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ವೆಚ್ಚ ಹಂಚಿಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ ರೈತರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಶೀಲನೆಯ ಗೊಂದಲ
ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆಯಲು ಹೊಲದ ನಕ್ಷೆ, ಬೆಳೆ ವಿವರ, ಬೀಜದ ಮೂಲ, ಗೊಬ್ಬರ ಬಳಕೆ, ಕೀಟ ನಿಯಂತ್ರಣ ವಿಧಾನ, ಕೊಯ್ಲಿನ ದಿನಾಂಕ ಮತ್ತು ಮಾರಾಟದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಓದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲವಿಲ್ಲದ ರೈತರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಲವರು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಪರಿಶೀಲಕರು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸಮಯ, ಕೇಳುವ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ವರದಿ ಸಲ್ಲಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಏಕರೂಪತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರೈತನು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ಉತ್ತಮ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿ ಇದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾದ ದಾಖಲೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಯಮಗಳ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಿಂತ ದಾಖಲೆಗಳ ರೂಪವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುವ ಅಪಾಯ ಇಲ್ಲಿದೆ.
ಪ್ರತಿ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸರಳ ನಮೂನೆಗಳು, ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ದಾಖಲೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಬೇಕು. ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಮುನ್ನ ರೈತರಿಗೆ ದೋಷ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು. ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ರದ್ದುಪಡಿಸುವ ಬದಲು ಸುಧಾರಣಾ ಅವಧಿ ನೀಡುವುದು ನ್ಯಾಯಯುತ ಕ್ರಮ.
ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಲಭ್ಯತೆ
ಕರ್ನಾಟಕದ ಎಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಯತೆ ಪಡೆದ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ರೈತರು ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಕರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರಯಾಣ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಎರಡೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಈ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಅನೇಕ ರೈತರು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಪರಿಶೀಲನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣಬಹುದು. ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಶುಲ್ಕ, ಸೇವಾ ಅವಧಿ, ಪರಿಶೀಲನಾ ಮಾನದಂಡ ಮತ್ತು ದೂರು ಪರಿಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. ರೈತರಿಗೆ ಯಾವ ಸಂಸ್ಥೆ ಮಾನ್ಯ, ಯಾವ ಸೇವೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಶುಲ್ಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಮಾನ್ಯ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದೊರೆಯಬೇಕು.
ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಜಿಲ್ಲಾಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಯತೆ ಪಡೆದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ, ಸಂಪರ್ಕ ವಿವರ ಮತ್ತು ಸೇವಾ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬಹುದು. ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು, ಸಹಕಾರ ಸಂಘಗಳು ಮತ್ತು ರೈತ ಉತ್ಪಾದಕರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಸ್ಥಳೀಯ ಪರಿಶೀಲನಾ ಸಹಾಯಕರನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು. ಅಂತಿಮ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಸ್ಥಳೀಯ ನೆರವು ಒದಗಿಸುವ ಮಾದರಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ.
ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಲೇಬಲ್‌ನ ನಂಬಿಕೆ
ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆದ ನಂತರವೂ ರೈತನಿಗೆ ಖಚಿತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಪ್ರಯೋಜನ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹಕರು ಸಾವಯವ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ನಡುವಿನ ಬೆಲೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ರೈತನ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವೆಚ್ಚ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ. ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು, ವಿಂಗಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಾಗಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೊರತೆಯೂ ಬೆಲೆ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಾವಯವ ಲೇಬಲ್ ಬಳಕೆಯ ಕುರಿತು ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬೇಕು. ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರದ ಸಂಖ್ಯೆ, ಮಾನ್ಯತಾ ಅವಧಿ, ಉತ್ಪಾದಕ ಗುಂಪಿನ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಉತ್ಪನ್ನದ ಮೂಲವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಿಭಾಗ, ರೈತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿನ ಫಲಕ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಹಾರ ಮೇಳಗಳು ನೇರ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಬಹುದು.
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳು ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವಾಗ ಮೂಲ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಕೃಷಿ ಸುದ್ದಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಮಾಹಿತಿ ಆಯ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ; ಆನ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಚಾರವನ್ನೂ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು. ರೈತರು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರು ಮೂಲ, ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಹಾಗೂ ಲೇಬಲ್ ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ರಾಜ್ಯ ನೀತಿಗಳಲ್ಲಿನ ಸುಧಾರಣೆ
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯೋಜನೆಗಳು ಹಲವು ಇಲಾಖೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜಾರಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಕೃಷಿ, ತೋಟಗಾರಿಕೆ, ಸಹಕಾರ, ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಇಲಾಖೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಮನ್ವಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೈತರಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಚೇರಿಗಳ ಸುತ್ತಾಟ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಕಿಟಕಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಅರ್ಜಿ, ತರಬೇತಿ, ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು.
ಸಾವಯವ ಪರಿವರ್ತನಾ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿರುವ ರೈತರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ನೆರವು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಬದಲಾಗುವ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಇಳಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆದಾಯ ಬೆಂಬಲ, ಬೆಳೆ ವೈವಿಧ್ಯ, ಪಶುಸಂಗೋಪನೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಗೊಬ್ಬರ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ನೀಡಿದರೆ ರೈತರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಯೋಜನೆ ತೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ನೀತಿ ರೂಪಿಸುವಾಗ ರೈತ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಸಹಾಯ ಗುಂಪುಗಳು, ಗ್ರಾಹಕ ಸಂಘಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ತಜ್ಞರನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆ ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನೀತಿ ದೋಷಗಳನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರಲು ಸಹಕಾರಿ. ಕೇವಲ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಬದಲು ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆದ ರೈತನ ಆದಾಯ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದ ಭಾಗವಾಗಿಸಬೇಕು.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಮಟ್ಟದ ಪರಿಹಾರ
ಮೊಬೈಲ್ ಆಧಾರಿತ ದಾಖಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣವನ್ನು ಸರಳಗೊಳಿಸಬಹುದು. ರೈತನು ಬೀಜ ಬಿತ್ತನೆ, ಜೈವಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಬಳಕೆ, ಹೊಲ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ಕೊಯ್ಲಿನ ದಿನಾಂಕದ ಚಿತ್ರ ಅಥವಾ ವಿವರವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಬಹುದು. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರದ ಮೂಲಕ ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಮಾನವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ರೈತನಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ತುಂಬುವುದು, ದಾಖಲೆ ಉಳಿಸುವುದು, ಲೇಬಲ್ ಬಳಸುವುದು ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೆಲೆ ಹೋಲಿಸುವುದು ಕಲಿಸುವ ಕೃಷಿ ಸಹಾಯಕರು ಅಗತ್ಯ. ಮಹಿಳಾ ರೈತರು ಮತ್ತು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಉತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರದ ಸ್ಥಿತಿ, ಪರಿಶೀಲನಾ ದಿನಾಂಕ ಮತ್ತು ಉತ್ಪನ್ನದ ಮೂಲವನ್ನು ಗ್ರಾಹಕರು ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ನೋಡಬಹುದಾದ ಸರಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬಹುದು. ನೋಂದಾಯಿತ ರೈತರು ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಕರು ಸೇವಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸದಸ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಬಳಸುವಂತೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ವೇದಿಕೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದಾಗ ಮಾಹಿತಿ ನವೀಕರಣ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ರೈತರ ವಾಣಿಜ್ಯ ವಿವರಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಮ ಇರಬೇಕು.
ಸಾವಯವ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣದ ಸುಧಾರಣೆ ರೈತರ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಲ್ಲ; ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಬೇಕು. ಗ್ರಾಮಮಟ್ಟದ ನೆರವು, ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದ ಗುಂಪು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ, ಪಾರದರ್ಶಕ ಪರಿಶೀಲನೆ, ಖಚಿತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರ ಜಾಗೃತಿ ಒಂದೇ ಸರಪಳಿಯ ಭಾಗಗಳಾಗಬೇಕು.
ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈತ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಸಹಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಕೃಷಿ ಇಲಾಖೆಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕರು ಈ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವ ರೈತರು ಸಮೀಪದ ಕೃಷಿ ಕಚೇರಿ ಅಥವಾ ಮಾನ್ಯತೆ ಪಡೆದ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಲಿಖಿತ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದು, ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಉಳಿಸಿ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕು. ಸಾವಯವ ಉತ್ಪನ್ನದ ನಂಬಿಕೆ ಹೊಲದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಜದದು.