ಒಲಂಪಿಕ್ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹೂಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇದೆಯೇ

ಒಲಂಪಿಕ್ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹೂಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸರಳವಾದ ಹೌದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಸಾಲದು. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಪದಕ ಸಾಧನೆ, ತರಬೇತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆ ಹುಡುಕುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಹೂಡಿಕೆಯ ನಿಜವಾದ ಚಿತ್ರಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತವು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಲಂಪಿಕ್ ಪದಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸ್ಥಾನ ಇನ್ನೂ ಪಡೆಯಬೇಕಿದೆ.

ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಕ್ರೀಡಾ ಬಜೆಟ್ ಕಳೆದ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಖೇಲೋ ಇಂಡಿಯಾ, ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಒಲಂಪಿಕ್ ಪೋಡಿಯಂ ಯೋಜನೆ, ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಒಕ್ಕೂಟಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಅನುದಾನಗಳು ಕ್ರೀಡಾ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತಂದಿವೆ. ಆದರೂ ಹಣದ ಮೊತ್ತ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಫಲಿತಾಂಶ ಖಚಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರೀಡೆಗೆ, ಸರಿಯಾದ ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ತರಬೇತಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕು.

ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ. ಭದ್ರತೆ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಗಡಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರವಾಸ, ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳು ಹಾಗೂ ವಿದೇಶಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಹುದು. ನೇಪಾಳದ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಕುರಿತು ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಯಂತೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕವೂ ಕ್ರೀಡಾ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.

ಹೂಡಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥ

ಕೇಂದ್ರ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಯುವ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಸಚಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಅನುದಾನವು ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಏರಿದೆ. ಖೇಲೋ ಇಂಡಿಯಾಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಹಣವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಹಾಗೂ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ, ತರಬೇತಿ, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಾ ಶೋಧನೆಗೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಲಂಪಿಕ್ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುವ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ವಿದೇಶಿ ತರಬೇತಿ, ಉಪಕರಣ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾ ಅನುಭವ ಒದಗಿಸುವ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಒಲಂಪಿಕ್ ಪೋಡಿಯಂ ಯೋಜನೆಯೂ ಪ್ರಮುಖ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನು ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ಒಲಂಪಿಕ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ ಚಿತ್ರ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ಗೆ ಖಾಸಗಿ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವ, ಪ್ರಸಾರ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ಅಪಾರವಾಗಿವೆ. ಒಲಂಪಿಕ್ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಬಹುತೇಕ ಸರ್ಕಾರಿ ಅನುದಾನ, ಕುಟುಂಬದ ತ್ಯಾಗ ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯೋಜಕರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವುದು ಅಸಮತೋಲನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಜ್ಯಗಳ ಕೊಡುಗೆಯಲ್ಲೂ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳು ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಕೇಂದ್ರ, ವಸತಿ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಬಹುಮಾನ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿವೆ. ಮತ್ತಿತರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತಾಲ್ಲೂಕು ಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣವೇ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಜೆಟ್ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ತರಬೇತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ

ಒಲಂಪಿಕ್ ತಯಾರಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಚಕ್ರದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿರಬೇಕು. ಕೊನೆಯ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ವಿದೇಶಿ ಶಿಬಿರ, ಉತ್ತಮ ಉಪಕರಣ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅನುದಾನ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪದಕ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಸರಿಯಾದ ತಂತ್ರ, ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸಿದ ನಂತರ ಕನಿಷ್ಠ ಎಂಟರಿಂದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಿರಂತರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅಗತ್ಯ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ. ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್, ಈಜು, ಜಿಮ್ನಾಸ್ಟಿಕ್ಸ್, ಕುಸ್ತಿ, ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್, ಶೂಟಿಂಗ್, ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೈಕ್ಲಿಂಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತರಬೇತಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಟಗಾರರ ದೇಹದ ಚಲನೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಗಾಯ ತಡೆ, ನಿದ್ರೆ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ, ಕ್ರೀಡಾ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಹಾರ ಯೋಜನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಭೆ ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ನಿಂತುಹೋಗಬಹುದು.

ತರಬೇತುದಾರರ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಹೂಡಿಕೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯಾಮ. ವಿದೇಶಿ ತರಬೇತುದಾರರನ್ನು ಕರೆತರುವುದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪರಿಹಾರ ಮಾತ್ರ. ದೇಶೀಯ ತರಬೇತುದಾರರಿಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಬೇಕು. ಆಟಗಾರ ಮತ್ತು ತರಬೇತುದಾರರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಂದ ಪದೇಪದೇ ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬಾರದು.

ನೆಲಮಟ್ಟದ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ತಲುಪದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ

ಭಾರತದ ಅನೇಕ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ನಗರಗಳ ದುಬಾರಿ ಅಕಾಡೆಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಶಾಲೆಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ವಸತಿ ನಿಲಯಗಳು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಘಗಳು ಹಲವಾರು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಉಪಕರಣ, ತರಬೇತುದಾರ, ಪ್ರಯಾಣ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಆ ಪ್ರತಿಭೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನದ ಅರ್ಜಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಬೇಕು.

ಮಹಿಳಾ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಎದುರಿಸುವ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿವೆ. ಸುರಕ್ಷಿತ ವಸತಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶೌಚಾಲಯ, ಮಾಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಪೋಷಕರಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ವಿವಾಹ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ನಂತರವೂ ತರಬೇತಿ ಮುಂದುವರಿಸುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಅಗತ್ಯ. ಮಹಿಳೆಯರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ.

ವಿಕಲಚೇತನ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ತರಬೇತಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಹೂಡಿಕೆ ಬೇಕು. ಪ್ಯಾರಾ ಒಲಂಪಿಕ್ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಜಿಲ್ಲಾಮಟ್ಟದ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ, ಸಹಾಯಕ ಉಪಕರಣ, ತರಬೇತಿ ಸ್ಥಳದ ಪ್ರವೇಶಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಬೆಂಬಲ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡಾ ಬಜೆಟ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಪದಕದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಕೆಲವೇ ಆಟಗಾರರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದರೆ ಭವಿಷ್ಯದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರತಿಭಾ ವಲಯ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಕ್ಷೇತ್ರ	ಈಗಿರುವ ಪ್ರಗತಿ	ಪ್ರಮುಖ ಕೊರತೆ	ಅಗತ್ಯವಾದ ಆದ್ಯತೆ
ಪ್ರತಿಭೆ ಶೋಧನೆ	ಖೇಲೋ ಇಂಡಿಯಾ ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಳ	ಗ್ರಾಮೀಣ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಅನುಸರಣೆ ಕಡಿಮೆ	ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಪಂಚಾಯಿತಿ ಮಟ್ಟದ ದತ್ತಾಂಶ ವ್ಯವಸ್ಥೆ
ತರಬೇತಿ	ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಬಿರಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ತರಬೇತಿ	ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ತಜ್ಞರ ಕೊರತೆ	ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಉನ್ನತ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು
ಆಟಗಾರರ ಕಲ್ಯಾಣ	ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಧನ	ಪಾವತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಳಂಬ, ವೃತ್ತಿ ಭದ್ರತೆ ಕಡಿಮೆ	ಸಮಯಬದ್ಧ ನೇರ ಹಣ ವರ್ಗಾವಣೆ
ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ	ಕೆಲವು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ	ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಉಪಕರಣದ ಅಸಮಾನತೆ	ಹಂಚಿಕೆ ಆಧಾರಿತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕ್ರೀಡಾ ಕೇಂದ್ರಗಳು
ಆಡಳಿತ	ಗುರಿನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಯೋಜನೆಗಳ ಆರಂಭ	ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಕೊರತೆ	ಸ್ವತಂತ್ರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವರದಿ

ಇತರ ದೇಶಗಳ ಮಾದರಿಯಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು

ಅಮೆರಿಕ, ಚೀನಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಯುರೋಪಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಒಲಂಪಿಕ್ ತಯಾರಿಯನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯೋಜನೆಯಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು, ಸೇನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಖಾಸಗಿ ಕ್ಲಬ್‌ಗಳು, ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಲೀಗ್‌ಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿಲ್ಲ.

ಚೀನಾದ ಮಾದರಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಸರ್ಕಾರಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಭೆ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ದೇಣಿಗೆಗಳು ಕ್ರೀಡಾ ಪರಿಸರವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಬ್ರಿಟನ್ ಒಲಂಪಿಕ್ ವೈಫಲ್ಯದ ನಂತರ ಹಣವನ್ನು ಪದಕದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಈ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ನಕಲಿಸುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವೈವಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಸಂಯೋಜಿತ ಮಾದರಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ವಿದೇಶಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದು ತರಬೇತಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗ. ಗಡಿ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾಸ ಯೋಜನೆಗೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಸಂವಾದ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಮಾತುಕತೆಯಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಾ ಬಜೆಟ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸದಿದ್ದರೂ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾ ಅವಕಾಶಗಳ ವಿಶಾಲ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.

ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಹಣದ ಕೊರತೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಹಣ ಹೇಗೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯ. ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ, ಅಧಿಕಾರ ಹಂಚಿಕೆ, ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಬೇಕು. ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿಗಳ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು, ಅನುದಾನದ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಶಿಬಿರಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕಗೊಳಿಸಿದರೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಆಟಗಾರರ ದೂರುಗಳಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ, ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ, ಆಯ್ಕೆ ಪಕ್ಷಪಾತ, ಒಪ್ಪಂದದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಅಥವಾ ಬಹುಮಾನಧನ ವಿಳಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ನೀಡಿದ ಆಟಗಾರರ ವೃತ್ತಿಜೀವನಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಾಗಬಾರದು. ಕ್ರೀಡಾ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿಪರ ನಿರ್ವಾಹಕರು, ಮಾಜಿ ಆಟಗಾರರು, ವೈದ್ಯರು, ಕಾನೂನು ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಖಾಸಗಿ ವಲಯದ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವಾಗ ಅದರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನೂ ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು. ಕಂಪನಿಗಳು ಕೇವಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಜಿಸುವ ಬದಲು ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರ, ಉಪಕರಣ ಬ್ಯಾಂಕ್, ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಲೀಗ್‌ಗಳಿಗೆ ಹಣ ನೀಡಬೇಕು. ತೆರಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಧನದ ಬದಲಾಗಿ ಫಲಿತಾಂಶ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬಹುದು.

ಮುಂದಿನ ಒಲಂಪಿಕ್ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆದ್ಯತೆಗಳು

ಭಾರತದ ಹೂಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ಪ್ರಮಾಣ, ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ವಿತರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಳೆಯಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರದ ಅನುದಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಿರಂತರ ತರಬೇತಿ, ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ಆಟಗಾರರ ಕಲ್ಯಾಣದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸದಿದ್ದರೆ ಪದಕದ ಫಲಿತಾಂಶ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂದಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಳೆಯಬಹುದಾದ ಗುರಿಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಪ್ರತಿಭಾ ಪೈಪ್‌ಲೈನ್, ಗಾಯದ ಪ್ರಮಾಣ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಪರ್ಧಾ ಅನುಭವ, ತರಬೇತುದಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಂತಹ ಸೂಚಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಪದಕ ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಪದಕದತ್ತ ಸಾಗುವ ದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದು ಮುಖ್ಯ.

• ಶಾಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.
• ಆಟಗಾರರಿಗೆ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಮೆ, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಒಂದೇ ಪ್ಯಾಕೇಜ್‌ನಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಬೇಕು.
• ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ, ದತ್ತಾಂಶ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಗಾಯ ತಡೆಗೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ ರೂಪಿಸಬೇಕು.
• ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಒಕ್ಕೂಟಗಳ ಅನುದಾನ, ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು.
• ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾರಾ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಸುರಕ್ಷತಾ ಮಾನದಂಡ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಸ್ಪರ್ಧಾ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು.

ಒಲಂಪಿಕ್ ಯಶಸ್ಸು ಒಂದು ಬಜೆಟ್ ಘೋಷಣೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಶಾಲಾ ಮೈದಾನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಕುಟುಂಬದ ಬೆಂಬಲ, ತರಬೇತುದಾರರ ಜ್ಞಾನ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಂಡದ ಕಾಳಜಿ, ಆಡಳಿತದ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಭಾರತವು ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ತಕ್ಕ ಒಲಂಪಿಕ್ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಕ್ರೀಡಾ ಬಜೆಟ್‌ನ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ, ನಿಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮೈದಾನ, ಶಾಲೆಯ ತರಬೇತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಟಗಾರರ ಅನುಭವಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ. ಭಾರತದ ಒಲಂಪಿಕ್ ಕನಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಬಲ ಸಿಗುವುದು ನೀತಿ ರೂಪಿಸುವವರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕ್ರೀಡಾಭಿಮಾನಿಗಳು, ಪೋಷಕರು, ತರಬೇತುದಾರರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು ನಿರಂತರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ.